آلفا فیتو پروتئین (AFP) به عنوان یک تومور مارکر (نشانگر تومور) برای کمک به تشخیص سرطان های کبد، بیضه و تخمدان مورد استفاده قرار می گیرد. اگرچه در حال حاضر آزمایش AFP اغلب برای پایش (مانیتورینگ) افراد مبتلا به بیماری های مزمن کبدی مانند سیروز، هپاتیت B مزمن و هپاتیت C مزمن انجام می شود، اما اکثر دستورالعمل های موجود این اقدام را توصیه نمی کنند. گاهی اوقات پزشک معالج با بررسی آزمایش AFP و سونوگرافی قادر به تشخیص سرطان در مراحل اولیه و قابل درمان است.
در صورتی که فردی به یکی از انواع سرطان های کبدی یا دیگر سرطان های تولید کننده ی AFP مبتلا باشد، ممکن است از تست AFP برای پایش اثر بخشی درمان و امکان عود مجدد بیماری به صورت دوره ای و منظم، استفاده شود.
آزمایش AFP-L3% گاهی اوقات برای مقایسه ی یکی از واریانت های AFP به نام AFP-L3 با total AFP (میزان کل AFP) از سوی پزشک معالج درخواست داده می شود. آزمایش AFP-L3% در حال حاضر به صورت گسترده در ایالات متحده مورد استفاده قرار نمی گیرد اما در سایر کشور ها مثل ژاپن از مقبولیت بیشتری برخوردار است. این آزمایش برای ارزیابی خطر ابتلا به سرطان هپاتوسلولار کبدی (HCC) بخصوص در افراد مبتلا به بیماری مزمن کبدی و همچنین ارزیابی پاسخ سرطان کبد به درمان مورد استفاده قرار می گیرد.

این آزمایش ممکن است برای غربالگری، اندازه گیری مقدار و/ یا تأیید وجود دارو یا ماده سمی در افراد زیر انجام می شود:

• مشکوک به over dose
• مشکوک به مسمومیت
• افرادی که علائم مسمومیت را بروز می دهند

همچنین این آزمایش ممکن است برای کمک به تصمیم گیری درمورد پروسه ی درمانی شخصی که به شدت بیمار است استفاده شود. گاهي ممكن است، پس از تشخيص از Emergency and overdose testing براي پایش اثربخشي درمان و يا نظارت بر سطح دارو يا ماده در خون يا بدن استفاده شود.

نتایج حاصل از آزمایش اضطراری و اور دوز در وهله ی اول برای مقاصد پزشکی مورد ارزیابی قرار می گیرد. اما گاهی  این آزمایش از سوی مراجع قضایی برای تعیین علت مرگ یا تصادف در خواست داده می شود. در این موارد، آزمایشگاه ها پروتکل های خاص پزشکی قانونی را در نمونه گیری، آماده سازی، آزمایش و گزارش نتایج رعایت می کنند.

روش های گوناگونی برای انجام این ازمایش وجود دارد که همگی به وضعیت بیمار و روش های استاندار اورژانس بیمارستان (ER) بستگی دارند. پزشکان معمولاً سریع ترین روش را انتخاب می کنند. تصمیم گیری در مورد آزمایشات ممکن است تحت تأثیر زمان اعلام نتایج، حساسیت و ویژگی تست ها، توانایی آن ها در ارائه نتایج کمی، در دسترس بودن معالجات خاص و پتانسیل لازم برای مدیریت علائم بالینی بیمار در ER قرار بگیرد.

یکی از روش های تصمیم گیری در مورد آزمایشات سم شناسی، به 2 بخش تقسیم می شود. ردیف اول گروهی از آزمایشات سمیت شناسی است که به طور ایده آل در طی یک ساعت نتایج را ارائه می دهند و شامل آزمایش های ذیل می باشند:

• استامینوفن: این تست به دلیل اور دوز رایج استامینوفن، اغلب درخواست داده می شود. فرد مبتلا ممکن است حتی در صورت آسیب کبدی قابل توجه در ابتدا هیچ علامت بالینی خاصی نداشته باشد. برای اور دوز استامینوفن راه حل درمانی وجود دارد اما اقدامات درمانی باید طی چند ساعت اولیه اور دوز انجام شوند.
• سالسیلات: در صورتی که فردی علائم بالینی اور دوز و عدم تعادل اسید-باز داشته باشد یا از اور دوز او اطمینان حاصل شده باشد، این آزمایش درخواست داده می شود.
• اتیل الکل (اتانول): تست تنفس (بازدم) معمولاً در محل و گاهاً در اورژانس انجام می شود. آزمایش خون اتانول معمولاً به آزمایشگاه ارسال می شود.
• متیل الکل (متانول): این آزمایش در اکثر آزمایشگاه ها انجام نمی شود. هنگامی که به مسمومیت با متانول مشکوک هستید ، آزمایش اسمولاریته ی سرم (serum osmolality test) درخواست داده می شود و اسمولار گپ محاسبه می شود. اسمولار گپ به افزایش تعداد ذرات موجود در خون بیشتر از حالت طبیعی گفته می شود و با حضور اتانول، متانول یا اتیلن گلیکول در خون افزایش می یابد.
• اتیلن گلیکول (ضد یخ)
• آزمایش آهن (Iron): معمولاً فقط در هنگام ظن به مصرف سهوی آهن در نوزادان یا کودکان درخواست داده می شود.

همه ی بیماران نیاز به انجام این تست ها ندارند. پزشک اورژانس با توجه به یافته های بالینی آزمایشات مورد نیاز را درخوست می دهد.

در آزمایشات گروه اول، داروهای تجویزی زیادی وجود دارند که اگر در دوز مناسب مصرف نشوند، مسمومیت ایجاد خواهد کرد. برخی از آن ها عبارتند از:

• Carbamazepine (کاربامازپین): اغلب برای تشنج و درد عصبی تجویز می شود.
• Digoxin (دیگوکسین): داروی قلب است.
• Lithium (لیتیوم): یک داروی روانپزشکی است.
• Phenobarbital (فنوباربیتال): برای کنترل تشنج یا تسکین اضطراب تجویز می شود.
• Phenytoin (فنیتوئین): برای درمان و جلوگیری از تشنج استفاده می شود.
• Theophylline (تئوفیلین): برای پیشگیری و درمان خس خس سینه، تنگی نفس و سنگینی قفسه سینه ناشی از آسم، برونشیت مزمن، آمفیزم (chest tightness) و سایر بیماری های ریه
• Valproic acid (اسید والپروئیک): برای تشنج، اختلال دو قطبی و برای پیشگیری از سردردهای میگرنی تجویز می شود.

معمولاً این آزمایشات فقط در صورت مصرف دارو یا ظن استفاده از آن ها انجام می شوند.

ردیف دوم آزمایشات شامل سنجش چندین کلاس از مخدر مانند کوکائین، تریاک، آمفتامین، باربیتورات ها و داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (tricyclic antidepressants) است. حساسیت و ویژگی این تست ها بطور چشمگیری بهبود یافته است، اما تفسیر نتایج باید همراه با بررسی یافته های بالینی انجام شود.

آزمایشات دیگری که ممکن است برای ارزیابی وضعیت سلامتی فرد و تشخیص تفاوت بین اور دوز دارویی و دلایل دیگر علائم فرد انجام شود ، عبارتند از:

• الکترولیت (Electrolytes)، لاکتات (lactate) و آنالیز گازهای خون (blood gases) برای ارزیابی تعادل اسید-باز و میزان اکسیژن خون
• آزمایشات BUN و کراتینین برای بررسی عملکرد کلیه
• پانل کبد برای ارزیابی عملکرد کبد

آزمایش گلوکز برای تعیین مقادیر بالای قند خون یا هیپوگلیسمی

تفسیر نتایج باید همراه با بررسی یافته های بالینی انجام شوند. بسیاری از افراد ممکن است عوارض جانبی شدید یا علائم بالینی اور دوز را حتی در صورت مصرف دوز مناسب دارو نیز تجربه کنند. این علائم ممکن است تحت تاثیر سایر داروهای مصرفی، سن و وضعیت سلامت فرد قرار بگیرند. بعلاوه، نتیجه مثبت برای یک ماده خاص لزوماً به معنای این نیست که علائم بالینی ناشی از این ماده بوده اند.
غلظت داروها ممکن است ارتباط کمی با علائم بالینی اور دوز داشته باشند. به طور کلی، افرادی که با برای مقاصد درمانی و غلظت های معین تحت مداوا قرار می گیرند، علائمی نخواهند داشت اما بسیار از آن ها با مصرف دوز نامتعارف همان داروها، علائم بالینی اور دوز را نشان می دهند.
لازم به ذکر است که سطوح و واحدهای تعیین شده در منابع مختلف، متفاوت خواهند بود. ارزیابی غلظت ها با محدوده های مرجع هر آزمایشگاه حائز اهمیت است. نمونه هایی از سطح درمانی ((therapeutic level و سمی (toxic levels) برای برخی از داروها در بزرگسالان عبارتند از:

جدول سطوح درمانی و toxic داروها برای بزرگسالان

گاهی اوقات، نتیجه ی emergency or overdose test مورد نیاز مراجع قضایی است. در این صورت، باید مراحل جمع آوری نمونه، آماده سازی و آزمایش آن طبق پروتکل های خاص پزشکی قانونی انجام شود. برخی از بند های این پروتکل ها عبارتند از:
• نمونه های مورد آزمایش، از جمله خون و ادرار، باید در ظروف استریل، مهر و موم شده و ضد آب جمع آوری شوند.
• هرکسی که نمونه گیری، حمل و آزمایش را عهده دار است، باید مشارکت خود را در سندی بنام ” chain-of-custody” ثبت کند.
• نتایج مثبت اولیه ممکن است به سرعت برای تسهیل درمان در شرایط اضطراری گزارش شوند، اما ممکن است بعداً برای تایید نهایی تکرار شوند.
بعضی اوقات، بیماری هایی مانند دیابت کنترل نشده ممکن است برخی از علائم مشابه اوردوز دارویی را ایجاد کنند.
بیشتر درمان ها و پادزهرهای مورد استفاده در اور دوز باید طی ساعات اولیه مصرف، تجویز شوند. این روش ها ممکن است با جلوگیری از تشکیل متابولیت های سمی استامینوفن، متانول و اتیلن گلیکول و یا با اتصال به دارو مانند درمان اوردوز دیگوکسین کار کنند.
افراد دچار اور دوز باید تحت نظارت مستقیم قرار بگیرند. هر گونه تغییر سطح هوشیاری و اختلالات تنفسی می توانند ناگهانی ایجاد شده و مشکل آفرین باشند.
روش های دیگر ممکن است به ارزیابی فرد مشکوک به اوردوزیا مسمومیت کمک کنند. این روش ها ممکن است شامل یک الکتروکاردیوگرام (ECG ، EKG) برای ارزیابی ضربان قلب یا تصویربرداری مانند تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) یا اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) باشند.

برای بررسی اثر متقابل دارو ها نسبت به هم پزشک معالج باید اطلاعات کافی در مورد داروهایی مصرفی داشته باشد.