آزمایش اتانول، که معمولاً به عنوان تست الکل شناخته می شود، هم برای اهداف پزشکی و هم قانونی مورد استفاده قرار می گیرد.
آزمایش پزشکی: برای تعیین سطح اتانول در خون به منظور درمان مؤثر علائم فردی که دچار مسمومیت الکلی شده، مورد استفاده قرار می گیرد. خون رایج ترین نمونه ای است که برای آزمایش الکل پزشکی استفاده می شود.
متابولیت های اتانول، از جمله اتیل گلوکورونید یا اتیل سوفات نیز قابل بررسی هستند. آزمایشات دیگری مانند شمارش کامل سول های خون (CBC)، اندازه گیری گلوکز (glucose) و الکترولیت (electrolyte ) اغلب هم زمان با تست اتانول انجام می شوند زیرا علل گوناگونی می تواند موجب بروز علائمی شبیه به مسمومیت الکلی شود.
آزمایشات Overdose، سوء مصرف مواد مخدر، متانول و ایزوپروپیل نیز در صورت شک به مصرف موارد دیگر، بررسی خواهند شد.
آزمایشات قانونی: در صورتی که فردی مظنون به شرب خمر و عدم رعایت قوانین باشد و برای تشخیص موارد ذیل، تست اتانول از سوی مرجع قضایی دستور داده خواهد شد:
• رانندگی در حالت مستی: تست
• شرب خمر زیر سن قانونی
• سوء مصرف الکل موجب بروز تصادف شده است
پس از مرگ موارد مشکوک، ممکن است آزمایش اتانول برای مشخص شدن علت اصلی مرگ انجام شود.
گاهی اوقات برخی کارفرمایان در صورت بروز حوادثی در محل کار، درخواست بررسی تست اتانول کارمندان را مطرح می کنند. گاهی اوقات این تست برای متقاضیان بیمه عمر نیز قابل انجام است.
نمونه های آزمایش شده برای اهداف قانونی ممکن است شامل خون، بازدم، ادرار و/یا بزاق باشد. آزمایش تنفس رایج ترین آزمایشی است که برای رانندگان وسایل نقلیه مورد استفاده قرار می گیرد. برای تخمین میزان الکل در خون از یک فاکتور تبدیل استفاده می کنند.
آزمایش اتانول “خون” ممکن است برای تأیید یا رد یافته ها و یا به عنوان جایگزینی برای آزمایش “بازدم” درخواست داده شود. آزمایش ادرار نیز ممکن است به عنوان یک جایگزین انجام شود. معمولاً اولین نمونه ی ادرار دور ریخته خواهد شد و سپس 20 تا 30 دقیقه بعد نمونه دوم جمع آوری می شود. مقدار الکل در نمونه اول متغیر خواهد بود زیرا مشخص نیست چه مدت ادرار در مثانه بوده است. نمونه دوم میزان دقیق اتانول را مشخص می کند و از یک فاکتور تبدیل می توان برای تخمین الکل خون استفاده کرد. آزمایش الکل “بزاق” روش رایجی نیست اما ممکن است به عنوان یک آزمایش غربالگری جایگزین مورد استفاده قرار گیرد.

آزمایش اتانول با اهداف پزشکی وقتی انجام می شود که نشانه هایی از مسمومیت مانند موارد زیر وجود داشته باشد:
• چشمان قرمز یا اشک آلود
• گر گرفتگی صورت
• افتادگی پلک ها
• نگاه خیره
• لرزش بدن
• گفتار منقطع و با صدای بلند
• پرش افکار
• صحبت کردن به صورت غیرمعمول سریع یا کند
• تاخیر در پاسخ به سوالات یا نظرات
• اظهارات تکراری یا غیر منطقی
• بی حالی، خواب آلودگی
• استفراغ
سطوح بالاتر اتانول خون موجب بروز علائم شدیدتری می شود. از جمله:
• گیجی، بی حسی
• تنفس نامنظم (وقفه های طولانی بین تنفس) یا تنفس آهسته (کمتر از 8 بار در دقیقه)
• غش کردن و بیهوشی
• تشنج
• رنگ پریدگی پوست
• کاهش دمای بدن (هیپوترمی)
آزمایشات پزشکی اتانول ممکن است به صورت منظم و متناوب برای اطمینان از عدم سوءمصرف ادامه دار اتانول انجام شوند.
آزمایش اتانول با اهداف حقوقی و قانونی، ممکن است در صورت سوءظن به شخصی نسبت به شرب خمر یا بروز حادثه و تصادفی به دلیل سوءمصرف الکل انجام می شود. همچنین ممکن است متقاضیان بیمه نیز ملزم به انجام این آزمایش باشند.

وجود اتانول در نمونه ی مورد آزمایش حاکی از مصرف نوشیدنی های الکلی است و غلظت موجود می تواند نشانه ای از میزان مسمومیت باشد. علائم و عوارض ممکن است در افراد مختلف متفاوت باشد. سلامت عمومی فرد، سن و داروهایی که وی مصرف می کند، همه می توانند بر علائم فرد تأثیر گذار باشند. توانایی پاکسازی الکل از بدن نیز به سلامتی و عملکرد کبد فرد بستگی دارد.
در آزمایشاتی که جنبه ی حقوقی و قانونی دارند، نتایج به دست آمده با حد مجاز قانونی مقایسه می شوند.

در جدول زیر تفاسیر احتمالی نتایج تست اتانول خون درج شده است:

جدول تفسیر نتایج احتمالی تست اتانول

افرادی که به صورت مداوم در دوز پایین اتانول مصرف کنند، نسبت به آن مقاومت پیدا خواهند کرد و ممکن است علائم خفیف تر یا غیر قابل رویتی نسبت به افراد دیگر داشته باشند.

تست بازدم در بیشتر افراد، نمونه مناسبی جهت تخمین میزان اتانول است اما ممکن است تحت تاثیر عواملی مثل کتون (ketones) بازدم افرادی دیابتی، دهان شویه، شربت سینه و دیگر مواد حاوی الکل قرار بگیرد.
غلظت اتانول در ادرار نسبت به غلظت آن در خون با تاخیر افزایش می یابد. بالاترین حد الکل در نمونه ی ادرار 60-45 دقیقه پس از مصرف الکل و حدوداً 3/1 برابر غلظت الکل خون است. اما این میزان می تواند تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار بگیرد.
نمونه های ادراری که به طور همزمان حاوی گلوکز و باکتری/مخمر باشند (مانند برخی بیماران دیابتی)، نباید برای زمان طولانی در دمای اتاق قرار بگیرند زیرا احتمال دارد تخریب میکروارگانیسم های موجود به دلیل تخمیر گلوکز منجر به تولید اتانول شود. این اتفاق در نمونه هایی که پس از مرگ افراد به دست می آید هم مشاهده می شود.
گاهی اوقات، برای ارزیابی این پدیده و تأیید مصرف الکل اتیل، ممکن است دو متابولیت سروتونین،
5-HIAA (اسید 5-هیدروکسی سولفید اسید) و 5-HTOL (5-هیدروکسی تریپتول) آزمایش شوند.
افزایش نسبت این دو عنصر ممکن است نشانگر مصرف الکل باشد.
مسمومیت با اتانول در کودکان اغلب با کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) همراه است، بنابراین پزشکان در صورت شک به مسمومیت با اتانول در این افراد، می توانند درخواست بررسی هر دو تست را مطرح نمایند.

میزان استاندارد متابولیزاسیون الکل، یک واحد نوشیدنی در ساعت است. اما به دلیل تفاوت در عواملی مانند نژاد، جنس، وزن بدن، استفاده از داروهای مختلف و مصرف مواد غذایی قبل و حین نوشیدن الکل، متابولیزاسیون این ماده در همه یکسان نیست.

الکل باید توسط کبد متابولیزه و از بین برود. غذا باعث کاهش جذب اتانول می شود و قهوه ممکن است باعث شود فرد مسموم، هوشیارتر عمل کند. اما هیچ یک از این عوامل باعث تسریع روند دفع الکل نمی شوند.